شاخه ها پژمرده، سنگها افسرده، رود مي نالد. جغد مي خواند. غم بياميخته با رنگ غروب. ميتراود ز لبم قصه ي سرد: دلم افسرده در اين تنگ غروب..!! (سهراب سپهري)
+ نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم اردیبهشت 1387ساعت 19:10 توسط علیرضا مرادی
|
شعر ایرونی